Zagubieni/Odnalezieni w Islandii

Londyn

2008-04-24T12:58:00.002-07:00

Hasła: Manifestacja na Trafalgar Square, kościół się reklamuje, WIOSNA, Against the war in Iraq, ZIELONO, odkrywanie, ja ci pokaże

Telegraficzny skrót: musical "We will rock you"; uliczki Soho; atmosfera angielskiego baru,czyli szybkie piwo przed teatrem; wygodne łoże; Science Museum i wszystkiego można doświadczyć; Londyn po islandzku=zakupy; alarm przeciwpożarowy - a ja w ręczniku; gubienie się i znajdywanie; taksówki (hmmmm); zaułki, ogródki, ogródeczki, parki; włóczenie się...

My, Big Ben i takie tam!

Lany Poniedziałek = 2 hot poty

2008-04-05T10:52:00.000-07:00

Przez różne wymyślne otworki można obserwować świat równocześnie mocząc swe ciałko - dziekujemy Ani architekce za namiary na naturalny hot pocik:)

Taaaak, wody to był dzisiaj dostatek. Jeszcze wczorajsze nocne leniuchowania też już było w Lany Poniedziałek.
Budka mieszcząca ukryty hot pot wygląda bardzo niepozornie:

Ale w środku...

Wracamy - na drogach tłok - wszyscy wracają ze Świąt (zdanie "tłok na islandzkich drogach" jest niebywale śmieszne dla każdego kto choć raz wybrał się za Reykjavik;) Na "oazach życia" czyli stacjach benzynowych mają chyba utarg roku. Darek wysiadając na jednej z nich: "A idę kogoś znajomego spotkać" no i oczywiście spotkaliśmy;) Islandia jest malutka.

Darek opanował juz sztukę jeżdżenia po wyboistych szutrowych drogach. Już nie śmieszą nas ograniczenia do 90km/h, jak to było w poprzenią stronę, kiedy to w pędzie wyprzedzały nas jarisy.

Wjeżdżamy w bardziej zamieszkałe tereny. Już Bolungarvik wydaje mi się duży, ale Reykjavik wręcz oszołamia mnieswym ogromem...;) No i jak ja wróce do Kraq?;)
I co czuja nastolatki z farm na odludziu, kiedy jadą po ….. edukację do Reykjaviku 101?

***ZDJĄTKA***ZDJĄTKA*** ZDJĄTKA***

Z CAŁEGO WYJAZDU

Wyjazd w liczbach:

- Mazurek – 1
- liczba osób zabierająca się do Mazurka od Wielkiego Czwartku – 1,5 (Szczepan + 0,5 Darka – jako kierowca miał za daleko)
- Hot poty – 2
- Zorze – 2
w tym kolorowa (czytaj: nie tylko zielona) – 1
- Lawiny – 1 (mała, widziana przez Darka)
- Poduszki z Bolkiem i Lolkiem – 1 (Kinga)
- Warstwy ubrań na sobie – nieskończenie wiele (Kinga)
- Najwięcej słów na minutę – Darek
- Najwięcej godzin snu – Kinga

Niedziela

2008-04-05T07:38:00.003-07:00

Śniadanko wielkanocne w kuchni guesthausu: 2 żurki, po kawałku Mazurka, podzielilismy się jajem:)

Piękny, słoneczny dzień, widok taki, że ni słowa, ni zdjęcia tego nie oddadzą, Może dlatego tam stale mieszkają? Choć oni się tam urodzili i nie robi to na nich takiego wrażenia jak na nas.

Próbujemy dostać się do uroczego ponoć zakątka nad Morzem Arktycznym - Skalaviku. Utknęliśmy jednak po drodze - śnieg... Jak sie poźniej okazało nie byliśmy jedynymi porzucającymi samochód w tym miejscu. Wielu Islandczyków wybrało się na spacer swoimi jeepami, względnie skuterami śnieżnymi. Ze zdziweniem i lekki niedowiedzaniem oglądaliśmy rodzinne pikniki na sniegu, i "kuligi" za skuterami.

My zdecydowalismy się na mały trekking. Niestety do Skalaviku nie dotarlismy - zeszła mgła i nie było sensu brnąć dalej.

Zdążamy juz w kierunku domu - ta sama droga i znowu pięknie choć zupełnie inaczej niż 2 dni temu. Początkowo milismy plan wracać inna drogą - zrobić rundę naokoło Fjordów - ale tamta droga jest niestety częściowo zamknięta.

Po drodze:
- kajaki po fjordzie!! My też tak chcemy!!

- lustrzane odbicia:

Stary most i inne znajdujące się na nim skarby:

- spragniony kontaktu i przejawiający chęć ucieczki pies - wskoczył nam do auta i zostawił odciski łapek na siedzeniach:

- porzucony nie wiadomo w jakich okolicznościach autobus:

A to, hm...jakieś sugestie?

Na noc zatrzymujemy sie znowu na farmie Heydalur (tej samej co w poprzednia stronę).

Tym razem postanowiliśmy dopaść naturalny hot pot (istniejący kilkaset lat), który gdzieś w pobliżu miał się znajdować.

W drodze do niego przekroczyliśmy już 2 strumyki, ale jeden był za szeroki i głęboki, aby móc przejśc przez niego suchą stopą. Stoimy, myślimy, ktoś sprawdza rękę temperature wody. Bingo!

LETNIA! no tak, to przecież Islandia, tu mogą płynąć letnie strumienie.

Ochoczo ściągamy buciki, faceci naprzód i wydaja okrzyki „a, och, Parzy!”
Jednak lodowaty.

Tamta letnia odnoga była zmyłą.

Ale za to hot pocik hmmmmmmmmmmm
Pijąc winko i leżąc w ciepłej wodzie na niemal totalnym odludziu, widzimy zorze...

Życie jest piękne.

Wielka Sobota

2008-04-05T07:38:00.001-07:00

Byliśmy w miasteczkach (mieścinach, mieściniuniach), gdzie w 1995 roku zeszły duże lawiny, pochłaniając 20 istnień ludzkich każda (Flateyri i Sudavik). Zniszczona została 1/3 domów w miasteczkach.

Do Flateyri jedzie się przez wydrążony tunel w górze (w środku tunelu znajduje sie skrzyzowanie: na Flateyri prosto, a do Sudureyri w prawo, jadąc od Metropolii;) Powstał on po to aby istniało w miarę stałe połączenie wyżej wymienionych miasteczek z Isafjordur.

Szczególnie Flateyri zrobiło na mnie wrażenie:

I wielki wał nad miastem (mający chronić przed lawianami):

Życie w nieustannej obserwacji natury.

Czy jest dobry czas na lawiny…………………………………………

No masakra jak dla mnie.

Droga z Isafjordur do miasteczka obok (Bolungarvik) jest szczególnie niebezpieczna – bardzo często spadają tam lawiny i sa pobudowane tam takie specjalne tunele, w których może akurat się znajdziesz jak zejdzie lawina.
Mieszkaliśmy w tym miasteczku.
Jechaliśmy te drogą 6 razy – za każdym razem byłam bardzo szczęśliwa jak byłam „po tej drugiej stronie”. Niektórzy Islandczycy wogóle nie jeżdżą tamtą drogą.
I refleksja – jak Ci ludzie żyją w takich miejscach? Z nieustanną groźbą.

I dlaczego tam, do cholery, mało to miejsca na świecie ??????????????????????

Uchwycony "efekt halo" w poszukiwaniu dobrego miejsca na obiadek. Znowu droga "lawinowa" (którą mieszkańcy 2 znajdujących sie tam farm pokonują za każdym razem, gdy chcą udać się do "cywilizacji" albo Sudureyri;)

I gotowanko:

I teraz mamy taki widok jedząc "pewnie pożywną" i "interesujaco" wygladającą zupę:

Widzieliśmy też kolorową tańczącą zorzę (fiolet, ha!) - niestety była za szybka i nie zdażyliśmy jej złapać na zdjęciu. (Więc dla Was znów tylko zielona - przepraszamy;) Zimno jak cholera, ale gapimy się w niebo. Nagle z ciemności słyszymy ciepły głos mówiący „cholera, ten statyw, jak najbardziej tańczyła to jej nie uchwyciłem, a już miałem taka miałem w maju, ale nie w takim zawirowaniu….” i ukazała nam się postać żywcem wyjęta z książek Musierowicz: (taki Bernard tylko bez egzaltacji ), jednym słowem Adam Topolski, polonista, zapalony fotograf.
Zarzucił nas potok słów i śmiesznych anegdot, a to o kształtach zorzy, jakie udało mu się uchycić (piramidka, dwa kręgi razem złączone) i dźwiękach jakie wydaje zorza (jest taka strona w necie) i o sąsiadach za ścianą (MEIRA, MEIRA! Przy których żeński akademik wysiada). Ale tak w ogóle to ta zorza to w ogóle w złym czasie się pojawiła, bo on miał bardzo ważne spotkanie w Internecie (gra!;)
No mega pozytywna postać!!! Z taka postacia jako sąsiadem to nawet mogłabym w Isafjordur mieszkać;)

Na koniec wieczorek w kuchni z grzanym winkiem na cytrynowym kiesielu (całkiem dobry patent Szczepana).

Wielki Piątek

2008-04-05T07:37:00.000-07:00

aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa !!!SŁOŃCE!!!

Jak się potem dowiedzieliśmy były to pierwsze 3 dni słońca po 3 miesiącach zimowych. Zwykle panuje szaruga - ciemne zawiesiste chmury.

Obiadek z widokiem:

Wjeżdzając do metropolii tamtych stron - Isafjordur (3.5 tysiąca mieszkańców) -obserwowaliśmy lądowanie samolotu na polożonym między zboczem góry a wodą fjordu lotnisku. Porażające.
Ponieważ Kinga mieszkała w Isafjordur przez 8 miesięcy, co chwilę na ulicy rozpoznawała swych znajomych. Tym sposobem zaliczylismy pare świątecznych kaw i ciastek i poznaliśmy różne perspektywy na życie w tamtych stronach.

Mieszkasz sobie z widokiem na ostre szczyty (jak w Noi, ten fragment, tym – jeden szczyt, tym – drugi szczyt, morze, śnieg i PRZERAŹLIWE NIC i chęć ucieczki), na końcu świata, co jakiś czas od niego odcięta/y na amen, zwykle ponuro i przez pół roku ciemno. Bywa, że życie zamiara na parę dni, bo nie da się wyjść na zewnątrz (bo znaki latają).
Ale życie się toczy.
I są ludzie tam szczęśliwi: jeżdżą na nartach (świetny stok narciarski), skuterach śnieżnych, jeepach, chodzą na koncerty, są tam 3 szkoły muzyczne (istnieje ona nawet w wiosce około 400 mieszkanców!!!). A jak masz dosyć – samolot do Reykjaviku (jak wystartuje) albo i dalej.

A niektórzy czują się tam zamknięci, odcięci na tym końcu świata, jedna normalna knajpa, alkohol, depresje...i chęć ucieczki, byle do wakacji w Polsce...

Z powodu koncertów wszystkie miejsca w Isafjordur były zarezerwowane, szukaliśmy w innych miejscowościach. Darek z właściwą sobie swobodą komunikacji zaczęrpnął języka na basenie i już mieliśmy telefon do kobiety, której brat ma czynny w lecie hostel. (typowe: "ktoś, gdzieś, kiedyś") Otwarli go dla nas i dla jeszcze innych rozbitków festiwalu. Wyglądał tak (+ woń warsztatu gratis, niestety nie uchwycona obiektywem;)

Akurat na uroczyste świąteczne śniadanko. Ale widok z kuchni...prowokujący do refleksji.

Na festiwalu pod wiele mówiącym tytułem „Nigdy nie wyjadę na poludnie”, wielkim wydarzeniu na Fjordach Zachodnich, spotkaliśmy pół Reykjaviku. Poznaną po drodze Austriaczkę-autostopowiczkę też. Całość odbywała się w magazynie portowym.

A aura sprzyjała imprezom - pełnia:

Fjordy Zachodnie - czyli Wielkanoc inaczej

2008-04-05T07:27:00.001-07:00

Trochę późno (zmachani wielkanocnymi przygotowaniami, a jak!) ruszamy odkrywać Fjordy.

5 dni, masa wrażeń wszelakich: piękno fjordów, różne relacje międzyludzkie, które obserwowaliśmy przez ten czas, życie na kompletnym zadupiu i w dodatku z nieustanna groźbą lawiny, naturalne hot poty, zorza, dużo tego... no i przemyśleń też sporo..

My to znaczy:

Zmarznięty Zapatysta, czyli Kinga:

Wspinający się na wszystko co się rusza Szczepan:

My:

i nasz ruchomy domek:

Nie mamy zaplanowanych noclegów, będziemy się za czyms rozglądać w drodze.

Znajdujemy milutką farmę na odludziu Heydalur, gdzie wita nas miła starsza Pani i gadająca papuga. Zmęczeni pakujemy się do prywatnego domu, zamiast do czekających na nas pokoi (Ola) i zakopujemy się autem przed tymże prywatnym domkiem. Islandczycy, zawsze gotowi do użycia swych potężnych maszyn, bez problemu wyciągaja nas następnego dnia.

Swing, swing

2008-03-29T10:07:00.000-07:00

Sala balowa, chłopcy w kaszkiecikach i z szelkami , zespół swingowy na scenie, a na parkiecie: improwizacja w stylu Lidy Hop, prawie tak jak tu, czyli LATA 30!!!

To bal Lindy Hop, który odbył się w najstarszym teatrze Reykjaviku - Idno.
Organizator: Lindy rovers - grupa zapaleńców, którzy szerzą swingowanie w Reykjaviku. Zaczęło sie od Hakana, który zachęca i uczy kolejne "pokolenia".

Kolejne akcje: maraton taneczny 60 godzinny (nagroda: warsztaty Lindy w Szwecji), wieczory filmowe, niedzielne wieczorki taneczne w Kaffi Rot.
A w międzyczasie regularne warsztaty taneczne, w każdy piątkowy wieczór jestem absolutnie szczęśliwa:)

Wielkanoc polska w Islandii

2008-03-29T09:43:00.000-07:00

Islandzkie Święta często postrzegane są jako poprostu 5 dni wolnego, kiedy to można wyskoczyć sobie do Alicante czy gdzieś tam indziej poleniuchować w słońcu.

W Wielki Czwartek umawiają sie na imprezy, to w Wielki Piątek zaczął się największy festiwal muzyczny w Isafjordur, a w Wielką Niedzielę wielu młodych Islandczyków zaczynało jak każdą inną niedzielę - kacem po sobotniej imprezie.

Jak to określił polski ksiądz w Isafjordur: "Luteranie muszą czymś wypełnić pustkę w swym życiu", co mi się wybitnie nie podobało. Podpadł mi okrutnie takim głupim tekstem.

Prawdą jest, że wielu Islandczyków kościół odwiedza tylko w czasie chrztu, ślubu i pogrzebu.

Jedynym zaobserwowanym przeze mnie zwyczajem jest konsumpcja kiczowato ozdobionego, czekoladowego jaja:

Darek dostał takie cudo od swego ześwirowanego szefa. Zauważyłam, że mój sposób jego jedzenia jest odmienny: ja najbardziej cieszyłam sie na czekoladową skurupkę, a oni wyjadają okropne anyżowe cukierki ze środka, a skorupkę wyrzucają..

A poniżej nasza Wielkanoc:

Mazurek!!

Żonkile otrzymane w prezencie od Antoniego:

Koszyczek z pisankami, Żurek, chrzan - był!!

Widok z okna

2008-03-19T09:02:00.000-07:00

Przeprowadziliśmy do centrum i mieszkamy koło uniwersytetu w mieszkanku na poddaszu. Mamy prawdziwy stół do jedzenia rodzinnych posiłków z takim widokiem:

200 metrów od mieszkanka mamy morze, dzisiaj bylismy na spacerku i widzielismy foczkę. Czyli nie mieszkamy w tym rejonie sami:)

"Hi ma name is Ola and you have my car -I slandzkie zakręcenie c.d

2008-02-27T00:22:00.000-08:00

No nie mogłam się powstrzymać od dalszego ciągu;)

Obiecana w poprzednim poście sytuacja z Malutkim Nissanem samym (chlip;) na północy Islandii.

Dzwonię na stację benzynową (tam gdzie zostawiliśmy nasz samochodzik) i pytam jak tam moje autko i że chcę przyjechac w najbliższym czasie. Pani mówi, że nie ma teraz żadnego auta, było Volvo w poprzednim tygodniu, ale już ktoś je wziął (temat: "Porzucam samochód na stacji w Blondusie jest niezwykle popularny na Islandii").

"To gdzie jest moje auto????", "Nie wiem, ale poszukam." Pani szuka, a ja czekam z natłokiem mysli w rodzaju: "!&* odholowali go????? to zapłace 2 razy tyle ile warty jest samochód".

Pani dzwoni, znalazła: "Jest u Kristjona w garażu, podaję numer, zadzwoń PO LUNCHU;)". "Ale co moje auto robi u kogoś w garażu???" "I have no idea!"-radośnie odpowiada mi pani.

Dobra. Dzwonię po lunchu: "Hi, my name is Ola and you have my car":) "Yes it's safe in my garage and I fix it". Ja przerażona: "How much does it cost???????" - (naprawy sa cholernie drogie, Darek przeszedł szkolenie u polskich mechaników i miał to sam naprawić.) Pan ze stoickim/islandzkim spokojem: "I don't remember!". Powtarzam jakże ważne dla mnie pytanie. "Hm, around 7 thousand" UUUUUUUUUUUUUUUUFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFF Mało. Czyli, że tylko jakaś śrubka się poluzowała

To jest cała Islandia, któś bierze sobie twój samochód, naprawia go i spokojnie sobie czeka, no bo pewnie się kiedyś odezwiesz. (Ps. można bardzo łatwo sprawdzic czyje jest to auto i np. dac znać, ale myślę, że miły Islandczyk na to nie wpadł, wogóle ochrona danych osobowych na Islandii to osobny temat;),

Znajomi mówią, że tylko mi się zdarzają takie historie, hm.. wystarczy kupić samochód, wtedy ma się wiele okazji do poznania Duszy Prawdziwej Islandii...

PS. Ingi laptop miał wypadek (pijany Islandczyk otworzył okno i plecak z laptopem spadł na ziemię) i śmiejemy się, że należy go porzucić z karteczką z numerem telefonu, a nuż ktoś naprawi;) Ale nie wiemy czy to działa w Reykjaviku, czy trzeba pojechać i porzucić laptop na Dzikiej Północy;)

Niefortunna wyprawa

2008-02-25T12:54:00.000-08:00

Wyprawa w poszukiwaniu naturalnych hot potów (zaliczone!) oraz zórz w innych kolorach niż zielony (nie zaliczona: różnokolorowe zorze były za to w ...Reykjaviku..hm, no cóż...) NA DALEKĄ PÓŁNOC. Na czerwono nasza trasa. Znaczenie granatowego prostokącika wyjaśnione zostanie później.

Jeden z wielu przeżytych (nie śpiąc;) świtów na Islandii, czyli 9 rano w Borganes.

Po takiej drodze jedziemy naszym pyrtkiem, jeżeli już coś nas mija, to jest to jeep:

Porzucone maszyny - Darka projekt artystyczny ciąg dalszy nastąpi;)

Biedne koniki w zamieci...

Szczęściarze z nas - niebo się przetarło i widzimy gdzie jedziemy:

Znaleziony skansen z domkami z trawą na dachu (no teraz przy odrobinie wyobraźni...)

Tu powinno sie znaleźć zdjęcie z naturalnego hot potu tuż przy oceanie. Więc zanim się znajdzie opis sytuacji: zakopaliśmy sie w śniegu naszym Małym Nissanem, wiemy już, że dalej nie pojedziemy. No ale ten hot pot gdzieś powinien zaraz być! Nie poddajemy sie: kostiumy i reczniki na ramię (śnieg, minus 15!), banany, urządzanko do robienia baniek mydlanych i czołówka w garść (same najpotrzebniejsze rzeczy) i ruszamy. Idziemy, idziemy i jedzie Islandczyk swoim jeepem i przeciera szlak przez śnieg. Inga macha do niego bananami. Zatrzymuje się i podrzuca nas do hot potu (zaraz koło jego domu - samotnego żółtego domku nad oceanem). A hot pot wow! Ocean zaraz obok, słychać jego ryk. Adamowi każemy się odwrócić, (Darek został w samochodzie), a my ściągamy z siebie wszystkie warstwy jakie ma sie na sobie przy wspomnianej wczesniej temperaturze, na golaska do cieplej wody i dopiero tam, z żalem ubieramy strój. MMMMMMMMMMMMMM jak cudnie, milutko..., ciepło bucha z ziemi, czuć skąd płynie ciepła woda...Wyjście było, hm, hm interesujące, to całe odszukiwanie części garderoby przy tym zimnie..A potem jeszcze marsz do naszego autka...i widzimy zorzę! Więc nasze marzenie o zorzach w hot pocie prawie spełnione.

Miejsce życia na Dalekiej Północy - STACJA BENZYNOWA, to nie tylko punkt zakupu paliwa czy sklep, to przede wszystkim miejsce towarzyskie, miejsce spotkań zjeżdżających ze swoich odludnych miejsc farmerów. Centrum wymiany informacji o świecie biliższym i dalszym (z podkreśleniem tego bliższego). Miejsce gdzie nic się nie ukryje - Darek obserwował scenkę zakupu prezerwatyw przez dziewczynę: śmichy-chichy ze sprzedawczyniami, które mają swoje domysły z kim i gdzie:)

Zawsze z miejscem do zjedzenia (także swego własnego prowiantu ):

W nocy, w śnieżycy docieramy do Akureyri, tu obiekt naszego kultu - DRZEWO!!!A NAWET DRZEWA!

Urocze małe miasteczko zasypane śniegiem (jeździło się w tunelach ze śniegu)

Pare fotek w realiów podróży:

Wracamy i znowu pokazuje sie słońce i coś widzimy..

Zachęceni pogodą skręcamy z trasy do domu i zwiedzamy małe portowe miasteczko i podziwiamy, zmagamy się z wiatrem, ale robimy zdjęcia:

Dojeżdżamy do Blondusa (pamiętacie ten mały prostokącik na mapie na poczatku posta, który mieliście zapamiętać?). Inga idzie sprawdzić czy nie ma rękawiczek Adama, które zostawiła tam poprzedniego dnia. Są! Powszechna radość, ale...nie możemy ruszyć, nie da się wrzucić biegu...Konsternacja. Ja biegam i pytam o numer do mechanika i dzwonię. Podjeżdża autobus do Reykjaviku, naiwnie pytamy "kiedy będzie następny?"-"jutro". Ja dzwonię. Darek przenosi rzeczy do autobusu (nie zgadzamy się co do sposobu działania w tej sytuacji). Autobus na nas czeka. W końcu wsiadamy. Nasz mały Nissanik zostaje na dalekiej północy zupełnie sam, a ja nie miałam nawet czasu aby się z nim pożegnać...Różne myśli w głowie, co tu zrobić...

zimowy trekking

2008-01-26T09:20:00.000-08:00

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
Słońce, pięknie! Przejrzyście! Śnieżnie! Zimowo! Doładowująco!

Zimowy trekking z nowymi kijkami po szutrowej drodze, w zimie dostępnej tylko dla zakręconych właścicieli jeepów ... no i dla nas:)
Do Blaufjoll - ośrodka narciarskiego blisko Reykjaviku, przyjechało w te piękną niedzielę 10 tysięcy Islandczyków!!! (dla porównania; 180 tys. żyje w aglomeracji reykjavickiej, 300 tys. na całej Islandii). Zabrakło sprzętu do wypożyczenia;) Ale i tak było drogo, za strome ale króciutkie góreczki. No i wyciągi były w cieniu, a tu trzeba łapać każdą chwilkę słońca...

Nasza praca;)

2008-01-26T09:14:00.001-08:00

Tak sobie pomyślałam, że może tak napiszemy co robimy...

Pracuję z dzieciakami w wieku 6-9 lat w czymś co tylko z nazwy przypomina polską świetlicę. (ITR). 4 godziny trudnej pracy, porozumiewanie się z dziećmi islandzkimi zaskakująco działa - jeżeli chcesz się porozumieć to to zrobisz:) wystarczy tylko dużo machać rękami i wydawać różne dźwięki i mięć dużo dobrej woli;) Jestem więc po wielegodzinnym treningu komunikacji niewerbalnej.
Ciekawe jest jak to wszystko jest zorganizowane - organizowane są szkolenia, "open house", (czyli wizyty w innych miejscach, kiedy można zobaczyć jakie inni mają pomysł), spotkania feedbackowe z pracownikami, istnieje pula pieniężna na zintegrowanie zespołu (byliśmy na weekend w domku letniskowym). Wszystko jednak czasem bierze w łeb, bo często zatrudniani są mające wszystko w nosie islandzkie nastolatki (praca nie jest bardzo dobrze płatna i potrzeba bardzo dużo ludzi - 1 osoba na 5 dzieci tak mniej więcej).
Zajmuję się młodszymi dziećmi (6,7 - latki), moje główne zajęcia: gra w warcaby i wszystko inne oraz sport - "uczę" badmintona i gram w piłkę z dziewczynami.
Ostatnio "awansowałam" i mam pod opieką teorytecznie tylko jedno dziecko (bo w praktyce przybiegają do mnie wszystkie) - lekko autystyczną dziewczynkę. No i to jest wyzwanie!!!Wracam wykończona.
Zbieram szlify przed pracą jako trener (mam nadzieje, że mi sie to w przyszłości uda), kiedy z moją znajomością islandzkiego (20 słów na krzyz) prowadzę zabawy dla grupy dzieciaków. Niesamowite doświadczenie, sama się dziwię, że mnie słuchają (a raczej: to ja ich słucham, podążam za tym, czego w danym momencie oczekują) i zawsze sama się śmieję z siebie w trakcie...;)
Ale będę tęsknić za moimi dziećmi...
Powyżej nasz dość szybko zmieniający się team - moja szefowa to ta najwyższa;) Noelia (moja hiszpańska przyjaciółka i naczelny rysownik) wiedziała co robi;)

Pracuję także dla malutkiej agencji rekrutacyjnej zajmującej się pośrednictwem miedzy Polakami a islandzkimi pracodawcami. Głównie przez internet, u siebie w domku. Firmę tę założyło malżeństwo polsko-islandzkie, które się rozpadło i teraz ja zajmuję się kontaktem z polskimi pracownikami. Kontakt ten jest bezcenny - 2 cytaty:

- "A gdzie Pani się obecnie znajduje?" (w domyśle, w Polsce czy na Islandii)
- "No własnie se zębam rwę"
- a ja powstrzymując śmiech "Ale w jakim kraju?"

Na moje pytanie o znajomość języka ang.: "no szefa to jak trzeba potrafię zjebać"

Śmiesze jest także jak ta firma funkcjonowała wcześniej - dostawało się ofertę od islandzkiego pracodawcy i szukało się wśród krewnych i znajomych królika pana Mietka. Żadnej bazy pracowników czy systemowego działania. Teraz to się zmienia i powiem nieskromnie, że to za moją sprawą:) Mam więc pole manewru i trochę moich pomysłów weszło/wchodzi w życie. Minusem jest, że znowu nie mam osoby, od której się uczę... Ale wiem już, że rektutacja to nie jest to, co chcę w życiu robić.

U Darka w pracy też jest śmiesznie. Pracuje w małym biurze projektowym i rysuje w Autokadzie. Na stuff/staff;) party jedziemy "do Europy" czyli do Londynu na 4 dni:) Tak, tak "jedziemy", bo ja też się zabieram na gratisową wycieczkę:)
Szef jest zakręcony - jak małe dziecko chce pamiętać i robić tylko milutkie i przyjemne rzeczy, a jakieś formalności, obowiązki, fuj, fu, fuj. Fascunujące.
Jak Gudrun gra w pasjansa to Jon (szef) podbiega i ryje ze śmiechu...

Zorza - pierwsze starcia

2008-01-26T08:02:00.001-08:00

Darek wymyślił szukanie zorzy w niedzielę wieczorem, choć na naszej stronce "pogoda na zorze" prawdopodobieństwo jej wystąpienia zostało ocenione na 2 w dziesięciostopniowej skali. Wyruszyliśmy razem z naszymi współlokatorami za Reykjavik, parę kilometrów na północ. Po drodze tylko Darek wykrzykiwał: "Ale zorze!", ale nikt poza nim ich nie widział;) Okazało się, że część z tego co widział Darek to chmury;) ale z części wytworzyła się falująca, pojawiająca sie i znikająca zielona zorza:

Proces zorzowy:

Ruszamy w nastepny weekend ruszamy na północ! W poszukiwaniu kolorowych zórz!

Islandzkie zakręcenie

2008-01-06T10:36:00.000-08:00

Hm..Nie wiem czy to tylko sen zimowy (w który zapadają - pewna jestem na 100%) czy też, ja wiem, siły nadprzyrodzone tej wyspy...Faktem jest, że o islandzkim zakręceniu można wiele napisać.

Pierwsze z brzegu przykłady sytuacji z osobami, z którymi pracuję:

- S. zdziwiła się, że jestem Polką (pracuje tam już 2 miesiące). W naszej pracy z obcokrajowców pracuje jeszcze inna Polka i Hiszpanka. Zdziwiona S.:"wiedziałam, że jesteś albo Polką albo Hiszpanką". Hm, nie wiem czy to jest aż takie trudne do zauważenia, że z Jolantą rozmawiam po polsku, a z Noelią po angielsku...

- Idę po pracy. Odwilż. Brodzę prawie po kostki w wodzie. Spotykam E. W tenisówkach. E: "wszystkie buty mi przemakają, no i właśnie ubrałam te i wiesz co, też mi przemokły". Nie ma to jak uczyć się na własnych doświadczeniach w kraju, gdzie co drugi dzień pada (czytaj:leje).

Jako psycholog zupełnie nie wiem jak interpretowac to ich "zapominanie" o naprawdę ważnych sprawach (np, ze zapomnieli, ze zatrudnili darka;) albo zapomnieli wklepać wniosku o założenie konta w banku Darkowi, zapomnieli podpisać kontrakt..itp, itd.

Na moje pytanie o to co jest ciekawego, mało znanego szerszej rzeszy turystów, na północy Islandii najbadziej wyczerpująco odpowiedziała mi ... Polka!:)

Jeżeli ktoś jest ciekawy jak w raju działają nie, nawet nie urzędy, ale "porządne, dbające o klienta" firmy to może przeczytać poniższe case study. Jeżeli ktoś ma dość wypełniania takiego samego papierka za każdą wizytą w urzędzie oraz słyszał już o realiach internetowego uzupełniania PIT-ów i dlatego reaguje alergicznie na każdą wzmiankę o "załatwianu czegoś" może opuścić lub odpuścić sobie poniższy paragraf;)

Październik. Zapłata za roczne ubezpieczenie samochodu. Hm, w sumie nic takiego. Przy kupnie samochodu (wszelkie formalności trwały jakies 15 minut), za namowa znajomego Islandczyka zdecydowałam się na firmę VIS. Wizyta u sztucznie uśmiechniętego Pana w szklanej pułapce i już wiem, że moje autko jest ubezpieczone, choć nie zapłaciłam jeszcze ni grosza.., to jest korony. Firma w raju ufa mi, że zapłacę, no i przeciezż wszystko jest "no problem". Zadowolona jadę do domu, aby podać przez telefon numer mojej karty kredytowej (tej takiej, co trzeba wrzucić na nią własne pieniądze, żadna tam więc kredytowa). Powiedziano mi, że taka wystarczy, by nie płacić całej kwoty, tylko płacić sobie spokojnie, po kawałeczku, miesięcznie. Zadowolona jeszcze bardziej, myślę sobie: ho ho ho jak to na tej Islandii wszystko można załawić łatwo, szybko i przez telefon. Dostaje jednak rachunki opiewające na całą kwotę, a i z mojej cudownej karty żadne pieniądze nie znikają. Zaniepokojona zdeczko dzwonię do mojego Pana ze szklanej pułapki i Pan w uśmiechach odpowiada mi, że wszystko gra i że widocznie jeszcze nie pobrali pieniędzy. Dziwny kraj, nie rzucają się na moje pieniądze, no ale cóż, możliwe. Nadal jednak dostaję rachunki, na których widnieje cała kwota do zapłaty. Hm..Postanawiam odwiedzić Pogromcę Niedźwiedzi ze Szklanej Pułapki osobiście (tak w wolnym tłumaczeniu brzmi jego nazwisko). Uśmiechnięty Pogromca zapewnia mnie, że wszystko, ale to absolutnie wszyściutko gra...Ale rachunki dalej przychodzą i zauważam, że i jakieś odsetki się pojawiają...Dzwonię na podaną infolinię. Uprzejmy Pan informuje mnie, że nie mają wklepanego do systemu numeru mojej karty, ale zaraz też naprawia to lekkie niedopatrzenie.

Styczeń. rachunki dalej przychodzą...Udaję się do siedziby raz jeszcze, ale już nie do Pogromcy, zamiast niego wybieram niepozornie wyglądającą kobitkę z obsługi klienta. Mówi ona, że nie mogli pobrać pieniędzy z mojej karty, jest ona bowiem zamknięta. Na moją ripostę, że nie jest, bo z niej nie korzystam!!!robi zdziwnioną minę. Mówi, więc, że ich system nie obsługuje kart nie w pełni kredytowych (takich jak moja) - no to rychło w czas!

Wcześniej dowiedziałam się od Islandczyków, że można roczną płatnośc podzielić na comiesięczne przez bank. Proszę więc o taki rachunek dla banku. Ku mojemu zdziwieniu drukuje początkową płatność (bez naliczonych odsetek). Dobrze, nie musiałam o to walczyć. Udaję się do banku załatwić formalności. Mam czekać na papierki do podpisania, które wyślą pocztą. Ok. Dostaję te papierki. Nawet bez znajomości islandzkiego dedukuje, że bank za usługe pobiera prawie 50% wartości całej sumy do zapłacenia! Zła idę do banku mówiąc, że kicham takie interesy, i że trochę przesadzili. (Pewnie nie ufają mi, bo jestem z Polski i mogę na Marsa wyjechać zostawiając biedny bank z niespłaconym ubezpieczeniem). Decyduję się zapłacić całą kwotę. Dzwonię na infolinię do Mojej Ulubionej Firmy (MUF) i proszę o przesłanie rachunku za roczne ubezpieczenie na moje internetowe konto. Pani sie pyta, czy nie chcę płacić miesięcznie przez kartę kredytową - NIE! A może przez bank? NIE! Mówię twardo, że o niczym innym nie marzę jak o zapłacie całej kwoty od razu. Coś się dzieje dziwnego, panie przełączają mnie wciąż do innych osób. Ostatnia pani mówi, że musi się dowiedzieć u przełożonych co z moja sytuacja zrobić (a ja chcę tylko rachunek do zapłaty!!!) i że oddzwoni poźniej. Nie oddzwania. Idę do Mojej... Pani mówi, że mam zapłacone ubezpieczenie do 1 września. Pytam: jak to? Bank zaplacił ten rachunek. Hm. ALE JA NIE CHCIAŁAM ABY BANK MI NIC PŁACIŁ. Jadę do banku zła i gotowa zrobić awanturę na 1000 fajerków, że zarządzają moimi pieniedzmi nie tylko bez mojej zgody, ale sprzecznie z moją wolą. Pakuję się od razu do działu dla firm (tam są kompetetni pracownicy). Pytam. Dostaję odpowiedź, że oni nie znają tego systemu. Ok, idę do obsługi indywidualnej. Pani zdziwiona patrzy w ekran. Woła koleżankę. Patrzą. Mówię, że robią mega błędy, i że jak można i wogóle. Pokazuje świstki, że nic nie podpisałam i nie chciałam. Pani zdziwiona, dlaczego ja sie tak denerwuje. Poprostu Hekla czy inna Birta MYŚLAŁA , że ja będę chcieć tę usługę i dlatego, nie czekając na mój podpis umowy z bankiem, zapłaciła tę kwotę. A zapłaciła jeszcze złą kwotę. Z odsetkami. Aby uniknąć zbójnickich odsetek płacę bankowi całą kwotę. Teraz pozostaje mi tylko uzyskać naliczone niesłusznie odsetki od Mojej...Ale nie wiem czy chcecie być informowani na bieżąco o postępach...;)

Acha teraz smaczek - kolega Darka z biura (Litwin) - płaci ubezpieczenie za samochód w MUF miesięcznie za pomoca takiej samej jak moja karty kredytowej...

No ale przecież wszystko jest "no problem", no nie? A to, że ta magiczna, często powtarzana formułka, oznacza zwykle pełen luz, czyli olanie sprawy to już zupełnie inna historia...;)

Ale, żeby nie wyszło, że ich zakręcenie ma tylko negatywny wydźwięk, parę pozytywnych faktów:

- są chętni do różnych dziwnych incjatyw i projektów

- dużo z nich śpiewa (dużo chórów), gra (dużo kapel), maluje, wydaje swoje tomiki poezji, itp.

- wielu z nich aktywnie spędza weekendy, uprawiając sport nawet przy (prawie) najgorszej pogodzie [przy najgorszej nie wychodzi się z domu]

- "syndromu no problem" ma także pozytywny aspekt - nie przejmują się głupotami

Zastanawia mnie tylko na ile moje subiektywne obserwacje tyczą się "rejkjavickich Islandczyków", a na ile Islandczyków wogóle. Mam wrażenie, że ludzie żyjący poza aglomeracją Reykjaviku to zupełnie inna bajka i zapewne zupełnie inne zakręcenie...

Ps. Powyższa, opisana przez autorkę interpretacja konstruktu "islandzkie zakręcenie", może wynikać z faktu istnienia ogromnych różnic kulturowych w percepcji świata autorki i autochtonów. Tak, autorka jest tego świadoma. Tak samo jak i tego, że tęskni za psychologicznym żargonem;)

Fajerwerki i ogniska czyli sylwester po islandzku

2008-01-01T10:57:00.000-08:00

Sylwester islandzki w sumie nie wiadomo kiedy się zaczyna.

Nie wiadomo też kiedy się kończy.

Nie bardzo też wiadomo kiedy dokładnie zaczyna się Nowy Rok.

W sumie wielu rzeczy nie wiadomo.

Jak to na Islandii.

A to wszystko przez wszechobecne fajerwerki. Zaczynają się gdzieś po Świętach, a kończą 6 stycznia (przynajmniej teoretycznie). Islandczycy wydają na nie fortuny (nierzadko połowę swojej pensji), tak aby każdy, nawet najmłodszy członek rodziny, mógł sobie oświetlić choć na chwilę zimowe ciemności (tak, tak widzieliśmy zagubione małe dziewczynki zapalające olbrzymie race i niewiedzące cóż dalej z tym fantem począć).

Farejwerki warunkują przebieg całego wieczoru/nocy. Islandczycy najpierw spotykają się wieczorem na rodzinnych kolacjach. Potem obowiązkowo każdy ogląda pokaz sztucznych ognii (i zwykle sam aktywnie bierze w nim udział). Jest to obowiązek do tego stopnia, że restauracje, puby itp. nie pracują w godzinach23:30-00:30, wszystkie są zamknięte na amen. I dopiero po pokazie są otwierane i wypełnia je zmarznięty, lecz oszołomiony (nie tylko fajerwerkami) tłum i zaczyna się impreza.

Sylwestra spędziliśmy więc na modłę islandzką - fajerwerki pod katedrą, a potem - tańce hiszpańskie w spodniach przeciwdeszczowych - tego wieczoru wichura była okrutna. (no dobra, tego drugiego nie robią prawdziwi Islandczycy ).

Za miastem lub na jego obrzeżach odbywało sie natomiast palenie wielkich ognisk, symbolizujące nadejście Nowego.

Między Krakowem a Reykjavikiem..czyli BERLIN

2007-12-30T07:22:00.000-08:00

Skusiliśmy się na kuszetki do Berlina i tym sposobem zyskaliśmy cały dzień (od 7 rano, hihi;) na zwiedzanie tego miasta. Zaczęliśmy od słynnego Alexanderplatz i przemarszu aleją Unter den Linden. Darek chciał zjeść śniadanko na uniwersytecie Humbolda, ale ja w tych marmurach, z filozofami patrzącymi surowo ze ścian i otwierającymi się w w pustce drzwiami straciłam apetyt. Potrzebowaliśmy mapę - znaleźliśmy ją na ziemi - teoria życiowa Darka się czasem sprawdza;) Wiedzieliśmy więc, że to co się odbija w Szprewie to katedra;)

Dwa zdjęcia poniżej są ilustracją słynnego niemieckiego porządku;)

Godzina w kolejce przed Reichstagiem, aby wejść na kopułę (padnięty, niewyspany Darek został skuszony wizją kawy w kafejce). Czeka się długo, bo przechodzi się przez tak samo dokładną kontrolę jak na lotnisku. Właśnie kolejkę zagranicznych turystów wybrała sobie za widownię ta grupka:

Wspomniana kolejka widziana po drugiej stronie lustra:

Historia, Muzeum Muru (Bernauerstrasse)- zdjęcia ludzi żegnających się ze sobą z okien po obu stronach muru, podających sobie rękę na powitanie ponad murem sąsiadów, zamurowywanych okien..., ludzi biegnących na drugą stronę (kiedy to jeszcze było wykonalne, czyli w czasie budowy)...

W pobliżu znajduje się "Kafejka pod murem" - nie za bardzo przypadł mi do gustu ten pomysł.

Obiecana kawa w tureckiej knajpce w niesamowitej atmosferze okolic Oranienburgerstrasse.

Zmęczeni wsiadamy do autobusu lini 100 jadącego wokół ważnych zabytków - wysiadamy na chybił-trafił i trafiamy na Refleksję:

...a następnie na i trafiamy na Weihnachtsmarkt, czyli przedświąteczny jarmark i serwujemy sobie Gluhwein i pasztet tatusia:)

A następnie toczymy się metrem na lotnisko....

Więcej fotek- Berlińska gorączka

Acha i jeszcze coś: Akcja toczy się w nocnym pociągu relacji Kraków - Berlin, Intercity, dwójka zakochanych w przedziale, sam na sam z kuszetkami, pociąg mija Kędzierzyn-Koźle...

Naturalny hot pot - podejście pierwsze

2007-12-08T08:10:00.000-08:00

Skuszeni wizją kąpieli na golasa w naturalnym hot pocie w zupełnej dziczy (w miejscu połączenia się dwóch rzek: ciepłej i zimnej) tuptamy w góry koło Hvaragerdi. Słońce:)

Jesteśmy w Krainie Kontrastów Występujących Obok Siebie: śnieg i gorące kociołki:

Przez ziemię pokrytą śniegiem płyną ciepłe strumienie, wokół których rośnie sobie trawa - niesamowite wrażenie!

Niestety nie dotarliśmy do celu - musieliśmy się wycofać w połowie drogi z powodu dużego oblodzenia szlaku:((( Będzie więc podejście drugie;)

Kosmiczne zdjęcie:)

Więcej kontrastów: kliknij!

Ps. nagrodę Najuważniejszego Czytelnika Miesiąca Niniejszego Bloga otrzymuje...Madzia! Już ona wie dlaczego:)

Śnieżyca

2007-11-27T03:13:00.000-08:00

No właśnie, nigdzie nie dojechaliśmy...a chcieliśmy obczaić stoki narciarskie blisko Reykjaviku..

Ostatnio była taka wichura, że aż gwizdało - zaczynam rozumieć dlaczego 60% społeczeństwa wierzy w trolle i elfy...;)

15 km od naszego domku...

2007-11-19T15:07:00.000-08:00

Tyle zaległości mam na tym blogu...Więc teraz tylko szybciutko parę zdjątek na Picasie (dzięki Madzia;) z małego niedzielnego wypadu:

http://picasaweb.google.com/aleksandrachlipala/Kleifarvatn02

Życie w Reykjaviku

2007-11-03T08:22:00.000-07:00

Zainspirowana akcją Gazety Wyborczej "mój kawałek Europy" postanawiam w podobnym duchu skrobnąć słów parę o Reykjaviku i życiu w nim.

Żeby wogóle móc tutaj normalnie funkcjonować: założyć konto w banku, podpisać umowę o pracę, kupić sprzęt elektroniczny potrzebny jest magiczny KENITAL. Jest to połączenie naszego peselu i nipu. Ponieważ wszystkie urzędy mają dostęp do jednej bazy danych, załatwiając coś później w urzędach podaje się tylko ten swój numerek i nie wypisuje się już żadnych dodatkowych świstków. (I to oni kompletują Twoje dokumenty, kserują, drukują itp:))

Wszyscy poruszają się samochodami (zrozumiałe ze względu na częste deszcze i mega wiatry - jednego dnia musiałam pojechać do oddalonego 10 minut piechotą banku samochodem!! a i tak jak przebiegłam tam i spowrotem to byłam cała mokra;))
Autobusem jeżdżą emigranci (zanim nazbierają na autko;) i uczniowie, którzy jeszcze nie mają prawa jazdy; ) rower jako środek transportu zarezerwowany jest dla "prawdziwych zapaleńców";) Mimo dużej iości trójpasmówek i rond i miasto w godzinach szczytu jest zakorkowane. Niedawno zlikwidowano nakaz zamykania knajp w weekendy o 3 w nocy, bo robiły sie korki na mieście..;)

Co do ich zwyczajów na drodze: wrzucanie migaczy uchodzi tu za zbędną fanaberię, a zatrzymanie się na środku wąskiej ulicy aby z kimś porozmawiac jest oki - nikt nie trąbi. Mają hopsia na punkcie terenówek i wożenia się nimi po Laugavegur (główna ulica handlowa).

Słynne są także "niedzielne spacery" Islandczyków: czyli przejażdżka samochodem przez kilka rond:) Ale trzeba też przyznać, że dużo z nich aktywnie wypoczywa, i nawet w taką sobie pogodę idzie na spacer, biega czy to gdzieś za miastem czy w obszarze rekreacyjnym wzdłuż rzeczki Ellidaardalur.

Niezmiernie popularne są tu geotermalne baseny na świeżym powietrzu, z jakuzzi , sauną i różnymi masażowymi bajerami, mmmm. Wszyscy z nich korzystają, od kilku miesięcznych maluchów począwszy. Początkowo siedzenie z mokrą głową na zewnątrz przy kilku stopniach i wietrze było trochę dziwnych przeżyciem (przypominały nam się wszystkie mamino-babcine przestrogi;) Ale teraz się aklimatyzujemy -suszenie włosów też uznajemy już za zbędną czynność(choć jeszcze wychodzimy w czapeczce na mokrych włosach, ale pracujemy nad tym;)

To co nas zdziwiło to duże zamerykanizowanie społeczeństwa i ogromny konsumpcjonizm (Islandia dopiero od niedawna jest taka bogata: gwałtowny rozwój gospodarczy nastapił po II wojnie światowej, po tym jak była ważnym miejscem strategicznym dla amerykańskiego wojska) Większość Islandczyków kupuje wszystko na kredyt, a potem chodzi do dwóch prac (słowo: "chodzi", a nie "pracuje" jest tutaj kluczowe;) - Islandia ma jedną z najwyższych w Europie liczbę godzin spędzonych tygodniowo w pracy.

Pogoda: hm...Żeby przetrwać zimę (jasno robi się teraz około 10 rano, a ciemno około 16) trzeba się tu czymś zajmować - bardzo wielu Islandczyków gra w jakimś zespole, maluje, śpiewa itp. Ale mimo to notuje się tu najwyższy na świecie, w przeliczeniu na mieszkańca, poziom sprzedaży leków antydepresyjnych...

Deszcz - poprostu nie zwraca się na niego uwagi - moja szefowa jak pada to przychodzi w mokrych włosach, były szef Darka nie włącza wycieraczek (no dobra, szef Darka to temat na osobny post;) Jak pada to na mieście gołym okiem można odróżnić Islandczyków od turystów:)Dzieciakom wkłada się kalosze i tyle - brykają sobie na deszczu i nie jest to nic niezwykłego.

Biblioteka - można pożyczać filmy, muzykę no i książki oczywiście (jest też półka polska: bardzo mnie jej zawartość rozbawiła: "O dwóch takich co ukradli księżyc";))), Tischner, Chmielewska, album o Częstochowie, Makuszyński, Kochanowski, ale też parę nowszych książek: np. Stasiuk). Na moje pytanie ile pozycji mogę pożyczyć, zdziwiona pani bibioltekarka: 30! Fajne są także "książkomaty" do samodzielnego pożyczanie i oddawania książek, filmów itp.

- standardowe "coś na ząb" to cola i nasze prinze polo:) (Islandczycy wogóle są zdziwieni, że nie jest to produkt made in Iceland )
- każdy każdego bardziej lub mniej zna, lub przynajmniej tego kogoś kojarzy (może dlatego tak ważne dla nich islandzkie referencje: tzn, że ktoś z "klanu" juz daną osobe przetestował)

- hasło Islandczyków to "no problem", wszystko jest do załatwienia, ale z tym różnie bywa...
- nie pali się tu w knajpach!! palacze muszą wyjść na zewnątrz na papieroska (a biorąc pod uwagę pogodę jest to dla nich wyzwanie;)

W porcie budowana jest opera (trochę na wzór tej w Sydney), część Islandczyków się śmieje z takiego rozmachu, a część jest z niego dumna.

Glymur - najwyższy wodospad

2007-11-02T06:55:00.000-07:00

W zimowową i uwaga uwaga: SŁONECZNĄ niedzielę pojechaliśmy odpocząć od codzienności.
Lodową drogą potoczyliśmy się w poszukiwaniu huczącego w dziczy wodpospadu.

Po drodze poznaliśmy zwariowane i bardzo towarzystkie islandzkie konie:

I zatrzymywaliśmy się mnóstwo razy:

Wdrapujemy się, aby obejrzeć Glymur z bliska, kamyczki ustawia się tu zamiast naszych napisów pt.: "Tu byłem":

Na mini parkingu przed ścieżką wiodącą do wodospadu ujrzeliśmy samochód na krakowskich numerach, Ci Polacy są wszędzie;)

Dokumentacja wyjazdu, w tym tęcze nad Glymurem tutaj

Malutki pikniczek za miastem

2007-10-22T06:07:00.000-07:00

Pierwszy wypad za miasto naszym samochodzikiem, choc biorąc pod uwagę zurbanizowanie Islandii to hasło "wypad za miasto" brzmi dosyć głupawo;)

Oto główni Bohaterowie: Od lewej: Inga, Darek, Antoni

Miejsce akcji: okolice Esji (tym razem od drugiej strony)

Czas akcji: 3 godziny między Darkowym, porannym siedzeniem w komisji a darkowym wieczornym liczeniem głosów

Scena 1: W poszukiwaniu mostu:

Scena 2: (wydarzenie kuminacyjne pikniku): chwila grozy Ingi, czyli małe zsunięcie się ze zbocza (zdjęć brak)

Scena 3: Prowokująca Antoniego Do Zwierzeń Herbata (Z czym się Antoniemu kojarzy herbata z termosu? Ze wspomnieniami z Sopotu czyli z jajkami na twardo, pomidorami i lodami Bambo (Antoni popraw mnie jak źle podałam nazwę tychże;) oraz Skarby Antoniego:

Scena 4: Piknik właściwy czyli Jedzonko:)

Dla spragnionych krajobrazów więcej zdjątek tutaj

www.21października.pl

2007-10-21T13:42:00.000-07:00

My też wczoraj głosowaliśmy: wyniki na Islandii: PO około 60% głosów:)

Darek i jego Komisja wyborcza obrała za swą siedzibę popularną Cafe Cultura (nad nią znajduje się Centrum Międzykulturowe). Głosowało się w boksikach, których zbijał Darek;)

A oto zmęczony członek Komisji po zliczeniu 444 głosów:

Więcej zdjątek wkrótce jak Darek je dostanie od Przyszłego Pana Konsula (hihihi)

:)

2007-10-18T09:04:00.000-07:00

Już jesteśmy całkiem wolni na Islandii...:)

Reykjavik International Film Festival

2007-10-06T06:01:00.000-07:00

Właśnie dobiegł końca Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Reykjaviku, wykupilismy karnet i przez ostatni tydzień naprawdę dużo czasu poświęciliśmy kinu...Ja biegałam na wczesno popołudniowe seanse, a Darek na wieczorne. O główną nagrodę - Złotego Maskonura (to ptaszek widoczny na plakacie, narodowy symbol Islandii) walczyło 15 filmów debiutantów, które wniosły do świata kina nowe spojrzenie.

Wygrała węgierska "Iska's Journey", której niestety nie widzieliśmy. (Jak zawsze nie można było zobaczyć wszystkiego i na coś trzeba się było zdecydować. Maraton w stylu "5 filmów jednego dnia w różnych kinach" wypróbowany przeze mnie nie jest jednak najlepszym pomysłem;).

Nagroda krytyki dla rewelacyjnego duńskiego obrazu: "The art of crying" (to był mój typ na zwycięzcę). Świetnie, słodko-gorzko opowiedziana historia rodziny z problemami, widziana oczyma 11-letniego chłopca. Śmiejesz się a myślisz - mój ulubiony gatunek kina. Must dla psycholoszków

Nagroda publiczności dla "Control" - historii życia (krótkiego) Iana Curtisa z Joy Division. Lata 70, Wielka Brytania, muzyka, miłość, wybory... jak to w życiu;) Mistrzowsko odtworzony i pokazany klimat tamtych lat.

Widziane i polecane:

- "XXY" - historia nastolatki/nastolatka dotkniętego tytułowym syndromem, intrygująco pokazana, i ten dom na plaży...

- "Roming" - Cyganie, podróż, wolność i śpiew kontra laptop i namiot, a okazuje sie jeszcze, że i wiek już nie ten.. Życie Cyganów i ich potomków w obecnych czasach - wersja humorystycza. Dobry.

- "Import-export" - odwieczna wędrówka za szczęśliwym życiem: Ukrainka szuka go w Wiedniu, Wiedeńczyk na Ukrainie. Ciekawe spojrzenie na emigrację i jej powody i ... Typ dokumentu, warto. W Polsce premiera w lutym 2008.

- "Grandhotel" - najnowszy film Davida Ondricka: jak zawsze czeski humor, narysowane grubą kreską postacie i piękne widoki z Grandhotelu na Liberec. A! i jeszcze jak to miło usłyszeć czeski język na Islandii, od razu tak się człowiek bliżej domu czuje;)

Jeżeli możecie pójść na film tylko ze względu na obrazy to polecam przedziwny, ale fascynujący obrazami "Faces of a fig tree".

Widziane i niepolecane:

- "Shotgun stories" - miał być amerykański film w wydaniu europejskim, ale nie wyszło. - "Last winter"- temat globalnego ocieplenia przerósł twórców. Uśmiercając niemal wszystkich bohaterów chcieli chyba pokazać zemstę natury na człowieku.

Polskę reprezentował film "Hiena", na którym jednak nie byliśmy.

Więcej o festiwalu: http://www.riff.is/

Esja

2007-10-01T05:04:00.000-07:00

U nas też jesiennie. Korzystając z ładnej pogody (czytaj: nie pada i nie wieje) wybralismy się na okalające Reykaivik pasmo - Esję. Udaliśmy się tam autobusowo-stopowo (1. z Włochem i jego drewnem, 2. z dystyngowaną starszą damą w czarnych rękawiczkach 3. z Islandczykiem, który wybrał się na spacer z psem w swym jeapie - nie wychodząc z samochodu oczywiście)

Widok na Reykiavik, wysepki i zatokę:

Na szczycie spotkaliśmy Islandczyka, który z tajemnicznego schowka w skale wyjął zwinięty zeszycik, w który można się wpisać:) Tu wspólne jedzonko:

Więcej zdjątek

Co tam porabiamy...

2007-09-18T05:14:00.000-07:00

(tu wracamy w sobotę, ee w niedzielę z imprezy w Downtown Reykiaviku)

Tak w skrócie - Darek dalej pracuje dla Zwariowanego Islandczyka, (praca się trochę przedłuzyła, dużo zależne było od pogody ) i ma propozycje różnych prac remontowo-dodatkowych, szuka jednak czegoś innego, stałego. Ja dalej pracuję w restauracji i

siedzę cały czas nad pracą-pilotażem do mgr i mam już dość, ale już kończę:)

Darek ma tu plany zorganizowania imprez kulturalnych, poznaliśmy już troszkę fajnych ludzi - Polaków, którzy robią tu ciekawe rzeczy. Darek chce tu też zorganizowac Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy, zobaczymy..

Póki co organizowane są wybory parlamentarne na Islandii i informujemy wszystkich, że można głosować! I chyba będziemy w Komisji Wyborczej (to żadna fucha, pieniędze są polskie;), dlatego jacyś idealiści musza się za to zabrać;)

Na Święta wracamy 14 grudnia, przez Berlin. Przed Świętami planujemy wpaść do Kraq, więc się zobaczymy:)

Do Islandii wracamy 28 grudnia, bo chcemy tu byc na Sylwestra:)

POST DLA KĘDZIERA - Pierwszy śnieg!!!!!

2007-09-16T13:46:00.000-07:00

Nareszcie jesteśmy otoczeni śniegiem:)
Na razie tylko na szczytach okolicznych pasm:

Ale już chodzimy w czapeczkach i szaliczkach i wogóle, wogóle, zimno...jest troszeczkę...
Te zdjątka są z naszego niedzielnego spacerku do zatoku koło Nowego Portu.

A na koniec niedzielnego popołudnia iście islandzka kolacyjka w pakistańskiej restauracji;)

AFRAM ISLAND!!!

2007-09-09T05:30:00.000-07:00

Byliśmy na meczu Islandia - Hiszpania - 1:1!!!

Tylko akcja toczyła się cały czas na tej drugiej połowie (nie przy tej przy której siedzieliśmy, bo najpierw w 1 połowie atakowali Islandczycy, a w drugiej Hiszpanie)

i widzieliśmy Cassilassa:)
i cale rodziny na meczu
i dzieciaki z wymalowanymi buzkami
i nigdy nie zgadniecie kogo...:)

Więcej zdjęć: tutaj

Tylko 40 km od stolicy...

2007-09-04T07:05:00.000-07:00

Jedziemy w koło Reykjanes - połwyspu na południe od stolicy. Szukamy: pełnego oceanu, latarni na klifach, buchającej gorącem Ziemi i bulgoczacych kociołków błotnych!

Wyjezdżamy z Reykjaviku (jak widzicie znowu jest słonecznie;)

Chyba pisaliśmy, że mają tu lekkiego hopsia na punkcie golfa, (3 godziny transmisji na żywo w pasie dobrej oglądalności) ale nie pisaliśmy, że mają pola golfowe w takich miejscach:

Latarnie i ocean:

Się bawimy:

Droga przez księżycowy krajobraz, taki obraz wita kazdego kto ląduje na Islandii (to przez taki krajobraz podąża sie drogą z miedzynarodowego lotniska do Reykjaviku):

Granica płyt tektonicznych: europejskiej i amerykańskiej przebiega przez Islandię, oddalają się one od siebie w tempie 2 cm rocznie. Można przejść przez mostek i być raz w "Europie" a raz w "Ameryce". To dobrze określa Islandię, w której ścierają sie wpływy ich obu:

Trochę przez przypadek trafiliśmy tu:

Oczywiście wdrapaliśmy sie na te klify:) a na nich masa ptaków ma swoje gniazda, ale nam nie wyszło ani jedno ładne ich zdjątko:( i leżąc na trawie, na brzuszku, podsuwalismy sie do krawędzi...

Leżąc na klifie obrócamy głowę i widzimy:

I jeszcze bulgocząca, dysząca ziemia:

I Krysuvik , czyli nowe kociołki;) i najwieksze ujście pary na świecie

Więcej zdjęć: http://picasaweb.google.com/aleksandrachlipala/Reykianes

Klasyczna wycieczka w nieklasycznym wydaniu

2007-08-28T04:11:00.000-07:00

W niedzielę ruszyliśmy terenowym Nissanem (który Grzesiek i Michał dostali z szefa, aby mogli dojeżdżać do pracy; a pracują w mieście;) na klasyczną, popularną wycieczkę do atrakcji tzw. Złotego Kręgu. Zaliczają sie do nich: Pingvellir - równina, na której od 930 r. zbiera się wikiński sejm; gejzery oraz imponujący "złoty wodospad", wizytówka Islandii - Gulfoss. (Każde słóweczko, które kończy się na -"foss" to wodospad)

Hasło wyprawy: "Trzeba zbierać tylko dobre kamyczki"

PINGVELLIR - równina na której zbierał się wikiński sejm i która jest do dziś jest dla Islandczyków ważnym symbolem i to tutaj odbywają się różne narodowe uroczystości:

Leży ona nad brzegiem największego jeziora na wyspie (Pingvallavatn), które jest popularnym miejscem odpoczynku dla mieszkanców stolicy. Całość tworzy Park Narodowy Pingvellir.

Więcej zdjęć na: http://picasaweb.google.com/aleksandrachlipala/Pingvellir

Tak wygladala nasza droga:

od lewej: my:), Kinga, Michał, Grzesiek na swoim stałym miejscu-robi to zdjecie:)

GEJZERY

Staruszek gejzer Geysir (od którego nazwy wzięła się nazwa całego zjawiska) już nie wybucha samoistnie. Pobudza się go tylko na specjalne okazje dodając do niego...mydło! (Wybucha wtedy na 60m). Regularnie wybucha za to inny gejzer - Stokkur:

Cała okolica jest aktywna geotermalnie, znajdują sie również wielokolorowe kociołki:

Więcej: http://picasaweb.google.com/aleksandrachlipala/Gejzery

GULFOSS

Więcej: http://picasaweb.google.com/aleksandrachlipala/Gulfoss

Pózniej nasza wycieczka stała się mniej klasyczna - ruszylismy naszym samochodzikiem;) w interior:

i dotarlismy pod jęzor lodowca Langjokull:

z bliska:

Na tym to jęzorze"Grzesiek oglądał szczeliny jak stokrotki"...

A co poniektórzy pogubili na nim buty (dosłownie;)

Więcej: http://picasaweb.google.com/aleksandrachlipala/INTERIOR26Sierpnia2007

Za tydzień ruszamy tam gdzie Kinga spędziła zimę - do Isafjordur, we Fjordach Zachodnich:)

Z cyklu "Co szanujący się psycholog kulturowy powinien zauważyć";)

2007-08-23T07:59:00.000-07:00

- inna definicja szczerości i kurtuazji, na pytania: "jesteś zmęczony/a", "chcesz dzisiaj pracować", "dobrze sie czujesz?" odpowiada się tu zgodnie z prawdą, nie kurtuazyjnie

- kierowcy autobusów słuchają róznorodnej muzyki: od jazzu po heavy metal:)

- w szatni (np. na basenie) bieże sie prysznic na golasa i wogóle biega sie na golasa i nikt nie robi z tego sensacji (scenki typu: 3 gołe "wielorybki" ważą sie na wadze są na porządku dziennym),; człowiek początkowo głupio się czuje w ubraniu, no więc się rozbiera i czuje się "normalnie" (swoja droga ciekawe zjawisko: konformizm i niewystawanie ponad grupę" jest silniejsze niz poczucie wstydu przywiezione z katolickiej Polski, w mniejszym czy większym stopniu)

- policja przepraszajaca za zatrzymanie ciebie na drodze
- malo papierkowych bubli w urzedach

Reyfi - Festiwal kultury krajów skandynawskich

2007-08-21T07:39:00.001-07:00

http://www.reyfi.is/

W dniach 18-26 sierpnia odbywa się festiwal organizowany przez Nordic House, organizację stawiającą sobie za cel pokazywanie dorobku kulturalnego krajów skandynawskich.

Festiwal jest zorganizowany z rozmachem: szklany namiot koncertowy został sprowadzony, specjalnie na tę imprezę, z Holandii...

Dziwi tylko dość mała frekwencja na tych imprezach, wszak Islandczycy słyną z zamiłowania do kultury.

Na tym festiwalu jesteśmy wolontariuszami:) Do naszych zadań należą tak odpowiedzialne funkcje jak:

- pociąganie w odpowiednim momencie performencu za przezroczystą linkę

- otwieranie pokoi dla artystów i dbanie o nich:)

- pilnowanie drogiego sprzętu

- przestawianie krzeseł

- i takie tam...;)

Ogólnie nie jesteśmy zbytnio eksploatowani. Pracujemy więc iście "po islandzku", czyli robimy sobie kawkę/herbatkę i idziemy cieszyć się wydarzeniami festiwalowymi:

- szwedzki folk w wykonaniu grupy Draupner:

- Academy of Jazz, czyli szwedzcy muzycy+wokalistka z Poludniowej Afryki...

Jest masa wolontariuszy z całego świata, a wcale nie ma duzo pracy, dużo więc czasu spędzamy na rozmowach:)

Część osób jest z organizacji Seeds (chyba taka jest oryginalna pisowania). Jeżdżą oni na festiwale na całym świecie i są na nich wolontariuszami (mając zapewnione zakwaterowanie i wyżywienie). Fajny sposób na poznanie ludzi i świata:)

Więcej zdjęć:

http://picasaweb.google.pl/aleksandrachlipala/Reyfi

Będziemy je jeszcze dodawać do albumu, festiwal jeszcze trwa;)

Menningargnaegd - czyli Noc Kultury (18 sierpnia)

2007-08-20T08:46:00.000-07:00

Co roku, w trzecią sobotę sierpnia odbywa sie całodzienna (wbrew nazwie) - rozpoczynająca się juz o 10 rano, organizowana z dużym rozmachem impreza kulturalna. A raczej szereg, skierowanych do różnych odbiorców, imprez kulturalnych: wystaw, koncertów, performanców, warsztatów tańca, pokazów filmowych...

Tego samego dnia odbywa sie tez klasyczny maraton oraz szereg biegów krótszych, w których biorą udział całe rodziny. Poniżej bieg dziecięcy, (każdy uczestnik dostaje czerwona koszulkę startową, stąd bieże się ten malowniczy widok):

Ciekawe propozycje nocy kultury:

- przejażdżka łódką bądź kajakiem po jeziorku w centrum miasta:

- koncerty odbywające się na małych scen porozrzucanych po całym mieście:

- obserwowanie pracy zegarmistrza

- malowanie ciała

- eksperymenty chemiczne na uniwersytecie pt.: "Nie rób tego w domu"
- warsztaty tańca, ceramiczne, malarskie, cyrkowe..
- event: "Każdy sobie śpiewa" - czyli chórem stają się przechodnie..

- koncerty w różnych dziwnych miejscach, np. rock w banku

Całość imprezy o 23 zakończył pokaz sztucznych ognii nad zatoką:

Reykiavik z góry (a raczej z wieży;)

2007-08-17T07:10:00.000-07:00

Zdjątka z wieży kościoła Hallgrimskirkja - symbolu Reykiaviku:

Wysepka Videy:

To wzdłuż tego wybrzeża wędrowalśmy na nasz kemping w pierwszych dniach:

A to widoczny przy pięknej pogodzie lodowiec Snaelfellsnes:

Kolorowe domku centrum Reykiaviku:

Tjornin: jeziorko w centrum stolicy (nad brzegiem, widoczny na zdjęciu po prawej stronie nowoczesny ratusz):

Latarnia na koniuszku cypelka Reykiaviku:

Najnowsza atrakcja: Perlan, czyli obrotowa restauracja z pieknym widokiem, na zbiornikach przechowujących wodę:

Lotnisko dla lotów po Islandii (loty są często tańsze niż jazda autobusem):

Stary port:

22 km między lodowcami

2007-08-16T03:23:00.000-07:00

RELACJA Z WYPRAWY 11-12-13 SIERPIEN 2007

Reykiavik-wulkan Hekla(widok z dolu)-wodospady:Seljalandfoss-Skogarfoss-przejście górskie: Skogar-Porsmork 22km między lodowcami Eyjafjalljokull i Myrdalsjokull- Basar-Husadalur-Reykiavik

11 sierpień - sobota

Wyprawę rozpoczelismy z opoznieniem (ja sie wysypialam po pracy i wczesniej niz o 9:30 wstać niepodobna). Po polgodzinnym marszu przez Reykiavik i przekraczaniu rzeczki Ellidaar dotarlismy na obwodnice stolicy. Pierwsze „machniecie” i juz zatrzymal sie sympatyczny Islandczyk, pracujący przez 6 miesiecy w roku rybak jadacy na golfa do Selfoss. (oni mają tu hopsia na punkcie tego sportu)
Wysadzil nas co prawda pokazujac zla droge do Vik, ale jako doswiadczeni traperzy szybko dostrzeglismy błąd.:) Za rada zainteresowanego nami sympatycznego islandzkiego młodzieńca dwukrotnie zmieniliśmy punkt zatrzymywania kierowców. Z obrzeży zamieszkanego przez tysiac mieszkancow Selfoss (w którym jednakże dziala PriceWaterhousecoupers!!) zabrał nas polski tirowiec. Zafundowaliśmy sobie z nim 1,5 godzinną objazdowa wycieczke pod wulkan Heklę. Wygląda dość niepozornie..

Kolejny stop to mówiący po polsku Litwini-para 40 latkow pracujaca w Reykiaviku. Anatol po dowiedzeniu sie, że jestesmy z Polski kupił nam po "Żywcu" (powszechnie dostępne jest tu polskie piwo) i kontunuowalismy podróż w bardzo "słowianskiej"atmosferze. Z głównej drogi widoczny jest wodospad Seljalandfoss:

A także imponujący Skogafoss, spod którego około 18 ruszyliśmy w góry (ta pomarańczowa kropeczka to Ola):

Ruszamy w górę podążając wzdluż wypływającej spod lodowca rzeki, na której co chwile odkrywamy kolejne cudo-wodospady.

Przez chwilę zagubieni we mgle..szybko odkrywamy żwirową droge, ktora prowadzi az do chatki połozonej między dwoma lodowacami. Docieramy jednak do niej następnego dnia. Robi sie późno, więc znajdujemy miejsce na nocleg:

12 sierpień

To zdjęcie naszego obozowiska jest z 6 rano, kiedy to cieszylam sie sloncem!! (Daruś spał) I czekalam na wylowienie sie lodowców zza mgły:

Wspinamy sie do wspomnianej wcześniej chatki i podziwiamy widoki widocznych wysp Vestmannaeyjar:

W deszczu dotarlismy do chatki-schronu, która znajduje się w połowie drogi między Skogar a Porsmork.Spotkalismy tam wycienczonego i przemoczonego Kubę, który po dojsciu do siebie dołączył do naszej wyprawy.

Przechodzilismy przez jęzor lodowca, we mgle, szukając żółtych tyczek...

a w lodowcu straszyły szczeliny:

Nasz trud zostal jednak wynagrodzony: po przekroczeniu najblizszego pasma, ukazał nam sie taki widok na Eyjafjalljokull:

można więc było wypić winko, tachane na uczczenie takich widoków:)

W drodze do Porsmork:

ukazują nam się jęzory lodowców i takie widoki:
(są łancuchy i chwile na czworakach:))

Schodzimy do Porsmork, dzicz, nic nie ma. Patrzymy: domek! Wchodzimy: toaleta cała w kafelkach:)

Idziemy dalej, Kuba chcący się zatrzymać na noc pyta napotkanego Islandczyka (siedzącego w samochodzie terenowym, a jakże!): "Gdzie tu jest kemping?". "Wszędzie!"- odpowiada zdziwiony pytaniem wyspiarz.

Znajdujemy w końcu oficjalny kemping i mini schronisko. Jest juz 19, a my jutro idziemy do pracy...i chcielibyśmy jak najszybciej znależć się w Reykiaviku. Nie jest to jednak takie proste...jest 30 km do głównej drogi, i trzeba pokonać samochodem terenowym rzekę. Ale probujemy! Jedziemy z szefową bazy terenową toyotą do miejscowości gdzie, jak mówi, możemy spróbować złapać stopa. Niespodziewanie wysadza nas z samochodu przed rwącym potokiem. A myśleliśmy, że z nią go pokonamy. Każe nam machać w kierunku znajdującego sie po drugiej stronie rzeki gospodarstwa. Machamy. Czekamy. Jakieś ruchy po drugiej stronie. Drobna blondynka wsiada do "terenowego"traktora z niewielką przyczepką bagażową i dynamicznie forsuje wodę. Zastanawiamy sie czy ta przyczepka to dla nas...Odpowiedź brzmi: TAK!!

W tym miejscu prosimy osobę, która robila zdjęcia naszej wesołej przeprawie o wklejenie ich w tym miejscu :)

Po emocjach, szczęśliwie będąc już na drugim brzegu, dowiadujemy się, że do Husadalur (czyli do miejscowości do której zmierzamy) jest tylko poł godzinki drogi doliną...Ok idziemy..:)

Pierwsze co nam sie ukazuje to latarnia (wokół dzika przyroda). Cała miejscowość to kemping i schronisko, z tym, że z większymi luksusami niż ta, do której zeszlismy prosto z gór (sauna, tak zwany hot spot, czyli basenik z gorącą, geotermalną wodą). No i najwazniejsze - TU DOJEŻDZA AUTOBUS (terenowy oczywiście:) - w drodze do cywilizacji trzeba jeszcze bowiem kilkakrotnie sforsować rzekę. Czeka nas nocleg w tym miejscu - autobus do stolicy rusza o 8:30 rano, a nikt w kierunku głównej drogi się nie wybierał. Skorzystaliśmy więc z luksusów przygotowanych dla turystow, którzy schodzą do Husadalur zazwyczaj po kilkudniowym marszu przez interior.

Padamy na nosek...

13 sierpień

Ruszamy do domu. Przeprawa przez rzeke terenowym autobusem nie robi juz na nas wrazenia;) Jedziemy koło wodospadu Seljalandfoss. Jeszcze wczoraj robil na nas ogromne wrazenie, teraz nie wzbudzil juz wiekszych emocji. Nie wiem czy to dobre zjawisko..:) Uodparniamy sie na piekno;)